free  
 
     
   
   
     
 
เติมรัก วันฝันให้ใจอุ่น : ตอนที่5 เหตุการณ์หลุดๆ(ของฉัน)  
อื่น ๆ  
   

 

ในสายตาของผู้ใหญ่อาจจะมองพวกเราว่ายังไม่โต ยังไม่ค่อยมีความรับผิดชอบเท่าไร แต่พวกเราก็ได้พิสูจน์ให้ห็นแล้ว จากผลงานที่พวกเราได้ช่วยกันทำในครั้งนี้ ความเป็นเด็กในตัวของพวกเราก็ยังคงมีแอบๆไม่ให้เห็น ในคืนสุดท้ายก่อนที่จะกลับ มันก็โผล่ออกมาให้เห็นจนได้ ฉันเองนี่แหละ

ฉันเอาตุ๊กแกยางมาโยนหลอกเพื่อนๆ ซะ พวกผู้หญิงร้องวี๊ดว๊ายกันลั่นศาลา โดยเฉพาะยัยวา เธอกรี๊ดสุดเสียง ฉันกระโดดปิดปากเธอแทบไม่ทัน พวกผู้ชายก็ร่วมวงเล่นด้วย โยนตุ๊กแกยางไปมา บางก็ถือวิ่งไล่พวกที่กลัว ฉันมีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ แบบนิ่มๆหรือแบบหนังหยาบๆ ฉันมีครบ ตอนนี้สาวกของฉันก็กระจายเต็มศาลาตามที่ฉันตั้งใจไว้

ยูง๊ะ ทำไมเล่นแบบนี้ เรากลัวนะ” เสียงยัยวาพูดเหนื่อยๆ

สนุกดีออก แต่เราไม่มีเจตนาจะแกล้งวานะ เราจะแกล้งคนอื่น ดูซิพวกผู้ชายบางคนก็กลัวกับเค้าด้วย วาดูซิวา วิ่งหนีใหญ่เลย ฮ่าๆ ตลกเป็นบ้า ฮ่าๆ” ฉันหัวเราะเสียงดังที่เดียว

นั้นนายพี ของวาไม่ไช่เหรอ ทำเป็นปีกวิเวก เดี๊ยวคอยดูนะวา”

ไม่เอาน่า...ยู อย่าไปแกล้งเค้าเลย วาขอนะ”

ยูรับปากว่าจะเล่นเบาๆ พอหอมปากหอมคอนะ ไปละ”

ฉันเอางูยาง ออกมาอีกตัว ไอ้ตัวนี้มันนิ่ม มากขอบอก เหมือนขอจริงซะไม่มี ฉันค่อยๆย่องๆไปโผล่ที่ข้างหลังนายพี แล้วโยนงูจากข้างบน โดนขานายพี ฉันกำลังรอลุ้น ว่านายพีจะหลุดแต๊วแตกหรือเปล่า แต่ผลกลับตรงกันข้าม นายพีมองงูยางด้วยมาดที่นิ่งมากๆ ทำไมนายนี้ไม่เคยกลัวอะไรเลยหรือไงเนี่ย ตกใจซักนิดก็ไม่มี ฉันชักเริ่มไม่สนุก ที่แกล้งนายพีไม่สำเร็จ สมใจยัยวาเค้าละ ยืนดูเอาใจช่วยอยู่โน้น ฉันเดินเข้าไปหยิบงูยางจากขานายพี เก็บใส่กระเป๋ากางเกงอย่างเซ็งสุดๆ

เล่นเป็นเด็กเชียว แต่รู้สึกว่าจะเล่นผิดคนนะเบบี๊” นายพีพูดกวนประสาทฉันอีกแล้ว

นายว่าใครเบบี้ห๊ะ ถ้ายังเรียกอีกที่ ละก็ คอยดู”

ให้คอยดูอะไรคร๊าบ เบบี๊”

นายนี้มัน ชิ... ไม่พูดด้วยแล้ว”

ฉันกำลังจะเดินกลับไปหายัยวา อยู่ๆนายพีก็ดึงแขนฉันไว้

เฮ้ย! นี้...นายจะทำอะไรง๊ะ ” ฉันหันไปโว๊ย

เราถามจริงๆนะ ยู กลัวตุ๊กแกไหม” นายพีถามเสียงเรียบๆ ท่าทางจริงจัง

จะถามทำไม ถ้ากลัว ก็ไม่เอามาโยนเล่นหรอกน่า”

ไงก็ดี เราจะได้ไม่ต้องห่วง” นายพีตอบพร้อมปล่อยมือที่ดึงฉันไว้

ทำไมเหรอจ๊ะ พ่อขี้เก๊ก อยากจะเล่นด้วยไช่ม๊ะ แม๊......ทำเป็นวางฟอร์ม ”

ช่าย......อยากเล่นมาก แต่ไม่ใช่ตุ๊กแกยางนะ เล่นตัวเป็นๆที่มันเดินมาตัวนั้นดีกว่า”

น๊าย...นายว่าอะไรนะ ไหนๆๆ” ฉันหันมองลงที่พื้น

มันอยู่ที่พื้นเดินมาให้เล่นถึงที่ ตรงขาของเธอแล้ว ระวังอย่าไปเหยียบมันละ”

ฉันค่อยๆก้มดูที่ขาตัวเอง จริงๆด้วยตัวจริงเป็นๆ ตัวใหญ่กว่าไอ้ตัวที่ฉันเอามาเล่นอีก ดูสีตัวมันซิ ยี้....... ดูตามันซิ เหมือนมันมองมาที่ฉันเลย มัน...จะเดินเข้ามาหาฉันแล้ว มันเดินเข้ามาแล้ว ไม่นะ........ ได้โปรดอย่าขยับตัวมากกว่านี้ ให้ฉันขยับก่อน

ฉันหลับหูหลับตา กระโดดไปเกาะคอนายพี ดีนะที่นายพีรับร่างของฉันไว้ได้ทัน

ยู ..... ยู..” เสียงนายพีกระซิบเรียก

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นหน้านายพีอยู่ใกล้แค่เนี่ย แล้วนายพีก็กำลังอยู่ในท่าอุ้มฉันอยู่ด้วย ฉันรีบปล่อยมือที่เกาะคอนายพี พยายามลงจากแขนของนายพีมายืนกับพื้น ฉันมองซ้ายมองขวากลัวมีเพื่อนๆเห็น พอดูแล้วว่าไม่มีเพื่อนคนไหนสนใจเพราะมัวแต่เกรงกันเองอยู่ ฉันก็เลยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กับเหตุการณ์เมื่อครู่ หลังจากที่เจ้าตุ๊กแกตัวจริงมันทำให้ฉันกลัวได้สำเร็จ มันก็คงหมดหน้าที่ หายตัวไปในพริบตา ทิ้งให้ฉันต้องเผชิญกับท่าทางกวนๆของนายพีตัวต่อตัว

โธ่... นึกว่าแน่ อย่างงี้ ไม่เรียกว่าเบบี๊ แล้วจะให้เรียกอะไรดีล่ะจ๊ะ ไหนบอกว่าไม่กลัวไง แบบนี้จะไม่กรี๊ดซะหน่อยเหรอจะได้ครบสูตร ” นายพีทำเสียงประชดประชัน

เราแค่บอกว่าไม่กลัวตัวจริง ถ้ามันอยู่ห่างๆต่างหากล่ะ ” แล้ว เรื่องอะไรฉันต้องกรี๊ดให้เสียฟอร์มด้วย แค่กระโดดเกาะนาย ฉันก็เสียเชิงจะแย่

ยัยวาเดินมาทางฉันแล้ว เมื่อกี้ยัยวาเห็นหรือเปล่าล่ะเนี่ย

เป็นไงบ้าง ยู ไปแกล้งพีมา สนุกไหมจ๊ะ ฮิๆๆ”

หัวเราะแบบนี้ แสดงว่าเห็นตลอดเลยเหรอ (โธ่ว๊อย หมดกัน)”

เอาละๆ เอาเป็นว่า วาไม่เห็นอะไรเลย เราไปนอนกันเถอะนะ พรุ่งนี้จะได้มีแรงทำงาน ” ยัยวาพูดไปอมยิ้มไป

คนอื่น ยังเล่นกันต่ออยู่เลยอ่ะ” ฉันบ่นเพราะยังไม่อยากนอน

เดี๊ยวก็เลิกแล้วละน่า ถ้าตัวแม่เลิกเล่นซะคน ใช่ไหมจ๊ะ....ยู”

แม๊......ดูพูดเข้า ตัวแม่ตัวเมออะไรกัน ก็แค่เป็นคนเอาตุ๊กแกยางมาเท่านั้นเอง”

ถ้าไงก็ป๊ะ ไปนอนกัน ง่วงแล้ว” นายพีโผล่มาตอนไหนไม่รู้ ชวนไปนอนเชยเลย

เฮ้ย! ถ้านายง่วงก็ไปนอนก่อนซิ ” ฉันเผลอโว้ย เพราะตกใจ กลัวนายพีจะพูดอะไรต่อ

ก็แค่อยากชวนเพื่อนไปด้วย ไม่ได้เหรอคร๊าบ....”

ยังไงซะ นายก็ต้องนอนฝั่งโน้น ไม่ใช่ฝั่งนี้ ไป๊....ได้แล้ว” ฉันรีบผลักหลังนายพีให้เดินไปด้านที่พวกผู้ชายนอนกัน

แล้วฉันก็หันมาเห็นยัยวาแอบหัวเราะ ฉันยิ้มกลบเกลื่อนแล้วรีบคว้ามือยัยวาไปที่นอนฝั่งผู้หญิง

จากวันแรกที่เรามาถึง ตอนนี้พวกเราก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า สามารถรับผิดชอบงานใหญ่ๆได้ (ขนาดหลวงตายังชมไม่ขาดปาก) งานทุกอย่างเสร็จตามคาดหมาย น้องๆหลายคนเดินมาดูห้องเรียนของพวกเค้าที่อีกไม่นานก็สามารถนั่งเรียนได้ ห้องน้ำใหม่ ห้องหนังสือใหม่ พวกเรายังขนหนังสือที่มีประโยชน์อีกจำนวนหนึ่งมาให้น้องๆ ไว้ได้อ่านกันด้วย ความรู้สึกของเพื่อนทุกๆคนคงเหมือนกับฉัน ที่ภูมิใจและ สุขใจ เวลากลับที่หันมามองผลงานของตัวเอง ฉันคิดเล่นๆถ้าพวกเราเรียนจบไปแล้วมีเวลามารวมกัน กลับมาที่นี้อีกครั้งมาสร้างสิ่งใหม่ๆให้น้องเค้าอีก คงดีไม่น้อยเลยนะ ว่ามั๊ย

แล้ววันที่พวกเราต้องเดินทางกลับก็มาถึง ก่อนกลับพวกเราก็เข้าไปกราบลาหลวงตาและผู้ใหญ่อีกหลายท่านที่ให้ความช่วยเหลือพวกเราจนงานเสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ฉันกับยัยวาก็ไม่ลืมที่จะบอกเพื่อนๆให้แวะเล่นน้ำตกที่ห้วยหลังวัด

พวกเราแยกกันเล่นน้ำเป็นกลุ่มๆ ฉันเฝ้ามองนายต๊ะที่เล่นน้ำอยู่กับเพื่อนๆ งานนี้นายต๊ะ ดูเป็นผู้ใหญ่มากๆ ที่สามารถดูแลพวกเพื่อนๆ จนกิจกรรมที่พวกเรามาทำกัน ราบลื่นไปทุกอย่าง ก็อาจจะมีเพื่อนแค่บางคนที่ไม่ค่อยสบาย เพราะไม่เคยทำงานกลางแดดนานๆ นายต๊ะ ก็คงพอรู้ถึงได้เตรียมยามาซะเพียบ ไม่ว่าจะเป็นยาแก้ไข้,ยาแก้ปวด,ยาคล้ายกล้ามเนื้อ เหมือนรู้ว่าพวกเราต้องใช้มัน ฉันเองซะอีกที่เป็นผู้ช่วยนายต๊ะ ยังคิดไม่ถึงเรื่องพวกนี้เลย

กำลังคิดอะไรเหรอจ๊ะ ยู”

ก็ไม่มีอะไรหรอกเราไปเล่นน้ำกันมักดีกว่านะ” ฉันจูงมือยัยวาไปเล่นน้ำ

ยู....วาอยาก ชวนพี กับต๊ะ ไปเล่นด้วยได้ไหม” ยัยวาทำเสียงอ้อน

จะชวนก็ไปซิ เพื่อนๆกันทั้งนั้น ลำธารนี้ก็ไม่ใช่ของยูซะหน่อย”

แต่ทำไมยูต้องทำเสียงแบบนี้ด้วยล่ะ”

ไม่มีอะไรหรอกน่า.......วาอย่าคิดมากซิจ๊ะ ” ฉันแกล้งตอบเสียง

จริงนะ”

ว๊าย ...” ยัยวาเอาก้นมาบั๊มฉัน จนฉันลื่นลงไปอยู่ในน้ำเกือบทั้งตัว

อุ๊ย! ยูเป็นไรไหม วาไม่ได้ตั้งใจ ฮ่าๆๆๆ”

ยังมาบอกว่าได้ตั้งใจอีกเหรอ ยัยวา” ฉันนึกในใจ อย่างนี้ต้องเอาคืน

วาดึงยูขึ้นหน่อยซิ” ฉันส่งมือให้ยัยวา ดึงขึ้นจากน้ำ

นายต๊ะมาจากไหนไม่ทราบ คงกลัวว่า ยัยวาจะดึงฉันไม่ไหว เลยส่งมือมาให้ฉันแทน

ม๊ะ เราเอง วาไม่ไหวหรอก ตัวเล็กซะขนาดนั้น ” นั้นงั๊นสุภาพบุรุษตัวจริง (เสร็จโจร)

นายต๊ะพยายามจะดึงฉันขึ้นจากน้ำ ฉันปล่อยตามแรงดึงแล้วฉันก็ขืนตัวออกแรงดึงกลับมา

ตูม....” เสียงน้ำแตกกระจาย ตามด้วยเสียงหัวเราะของฉันกับยัยวา

นายต๊ะจมน้ำหายไปครู่ใหญ่

ฉันใจหายวาบ หรือว่าหัวโขกหินตายไปแล้ว

ยู ต๊ะจมหายไปนานแล้วนะ” ยัยวาเริ่มใม่สนุกด้วย

ฉันรีบดำน้ำลงไปหา

ไม่เจอ.... หายไปไหนเนี่ย” ฉันนึกในใจ ตอนอยู่ใต้น้ำ

ฉันโผล่จากขึ้นมาหายใจ แต่ก็รู้สึกเหมือนขาถูกดึงจากใต้น้ำ

ว๊าย...” ฉันตกใจ ฉันทั้งดิ้นแล้วก็ถีบขาไปมา

นายต๊ะโผล่พรวดขึ้นจากน้ำ ข้างๆตัวฉัน

ไอ้....เพื่อนบ้า ไอ้ xxxxxxxxx เล่นอะไรไม่รู้ ” ฉันโมโหด่าเป็นชุด(กอ บอ วอ เซ็นเซอร์ไว้เรียบร้อยแล้ว)

พักหายใจก่อนก็ได้ค่อยด่าต่อ แม๊...... ก็ใครล่ะอยากมาแกล้งเราก่อน”

ถ้าคราวหน้านายเล่นแบบนี้อีก นายตายแน่”

โธ่...ขู่ซะ หน้ากลัวนะเนี่ย” นายต๊ะทำหน้าทะเล้น ฉันเลยตอบด้วยกำปั้นไป2ที่

วาระวัง” นายต๊ะร้องเตือนได้แค่นั้น

นายพีมาจากไหนไม่รู้จับมือยัยวากระโดดลงน้ำพร้อมกัน

ว๊าย....” ยัยวาร้องด้วยความตกใจ

ตูม.. ตูม “ และก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ

ฮ่าๆๆๆๆ”

พีอ๊ะ วาไม่ได้ตั้งตัว สำลักน้ำไปตั้งหลายอึก” ยัยวาทำสียงอ่อยๆหลังจากที่โผล่พ้นน้ำแล้ว

โธ่....... เพื่อนฉัน ต่อว่าแค่เนี่ย

เป็นไรไหมวา” ฉันถามด้วยความเป็นห่วง

อุ๊ย พี ใส่คอนแท็กส์ สีน้ำตาลเหรอ ดูดีมากเลยอ๊ะ”

โอ๊ย...... ฉันจะบ้า.... ยัยวาเอ๋ย เรา ฤ อุตสาห์เป็นห่วง ยังมีอารมณ์ชมนายพีว่าหล่ออีก นายนั้นขาจะไม่ติดน้ำอยู่แล้ว เดี๊ยวก่อน จะแกล้งซะ หล่อไม่เสร็จเลย

ฉันเล่นน้ำอยู่กับยัยวา นายพีก็เล่นอยู่กับนายต๊ะ และแล้วแผนการของฉันก็เริ่มขึ้น ฉันแกล้งทำเป็นไม่เห็นถอยชนนายพีเต็มแรง นายพี ไม่ทันระวัง หน้าคว่ำไปกับน้ำ เพื่อความเนียบฉันก็ต้องล้มไปในน้ำเหมือนกัน

ยู เป็นไงบ้าง “นายต๊ะเข้ามาช่วยดึงฉันขึ้น

คนที่เป็น เรานี้ ไม่ใช่ยูซะหน่อย ห่วงแต่สาวๆนะ” เสียงนายพีแทรกขึ้นมา

โทษที่ ฉันไม่ทันเห็นนาย ” นายต๊ะพูดกึ่งหัวเราะ

ตัวเราไม่ได้เล็กๆนะถึงบอกว่าไม่เห็น เราต่างหากที่ต้องบอกว่าไม่เห็น” นายพีค้อนเข้าให้

คอนแท๊กส์หลุดหายเหรอ พี แล้วนี้พีมองไม่เห็นเลยเหรอ” ยัยวาเข้ามาถาม

ฉันหันไป ลองเอามือโบกไปมาแถวหน้านายพี

เราไม่ได้แกล้งนะ เราไม่เห็นจริงๆ ”นายพีตอบแบบให้เห็นใจ

นายมองไม่เห็นจริงๆอ๊ะ” ฉันยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ ทั้งๆที่ตั้งใจจะแกล้งให้คอนแท๊กส์หาย แต่ก็ไม่ได้คิดว่า จะเวอร์มากขนาดมองอะไรไม่เห็น

ไม่ได้แกล้งนะ เราเห็นแค่ลางๆจริงๆ” นายพีตอบเหมือนรู้ทันว่าฉันแอบว่าในใจ

งั๊น.... นายไปนั่งตรงนั้นก่อนนะ เดี๊ยวเราขอไปเล่นกับเพื่อนก่อน ไปแล๊ว...... ” นายต๊ะพูดแล้วยกมือบายๆ เหมือนบอกว่าใครเป็นคนแกล้งก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ

ดู นายต๊ะมันทำซิวา ไปเล่นน้ำต่อเชยเลย” ฉันหันมาพูดกับยัยวา

ยัยวามองค้อน เหมือนรู้ฉันทันอีกคนว่าฉันตั้งใจแกล้งนายพีของเค้า

ยู.....มาช่วยวาพาพีเดินไปนั่งตรงนั้นเลยนะ” ยัยวาออกคำสั่ง ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยทำกับฉันแบบนี้ ฮื่อๆๆๆๆ......เพื่อนนะเพื่อน ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดมากขนาดนั้นซะหน่อย

วาไม่ต้องหรอก ยูเป็นคนชน ยูพาพีไปเองก็ได้ วาไปเล่นน้ำต่อเถอะ” ฉันทำเหมือนจะสำนึกผิด

ฉันจับแขนนายพี แล้วก็พาเดินขึ้นจากน้ำ

นายพีเดินตามฉันมา ทำท่าเหมือนจะสะดุดอะไรซักอย่าง ฉันเลยต้องเข้าไปจับเอาไว้ ไม่ไงนายพีคงหน้าขม้ำรอบสองแน่

นายสั้นเท่าไหร่เนี่ย”

อะไรไม่ทราบคร๊าบ คุณผู้หญิง อยู่ๆก็ ถามอย่างนี้กับผู้ชาย จะให้ตอบอะไรสั้นดีละ” นั้นงั๊นยังกวนอารมณ์ฉันได้อยู่อย่างนี้ มันน่าปล่อยให้ล้มคว่ำไปซะอีกรอบ

สายตาของคุณชายนะค่ะ ไม่ทราบว่าสั้นหรือยาวเท่าไหร่เจ้าจ๊ะ” ฉันกวนกลับไปบ้าง

ก็ แค่สั้น700 เอง”

แค่700เอง มีน่ามาพูดดีอีกนะ ถ้าไม่มีแว่นก็เหมือนคนตาบอดเลยซิเนี่ย” ฉันพูดเหมือนดีใจที่รู้จุดอ่อนนายพี

แต่เราเสียใจด้วยนะ พอดี เราเอาแว่นสายตาสำรองมาอีกอัน อยู่ที่กระเป๋าบนรถ” นายพีพูดเหมือนรู้ทันอีกแล้ว

เสียใจอะไรเหรอ” ฉันทำเป็นไม่รู้เรื่อง

ยูต้องรับผิดชอบพาเราไปเอาแว่นที่รถด้วย”

แล้วทำไมต้องเป็นเราด้วยเล่า” ฉันพูดเซ็งๆ

หรือว่าต้องให้เราบอกว่า ใครเป็นคนทำคอนเท๊กส์เราหลุดหายล่ะ”

ก็ได้เจ้าค่ะ ตามมาซิค่ะ คุณชาย ตามองไม่เห็นยังจะเดินช้าอีก” ฉันพูดไป มือก็จับแขนนายพีให้เดินตาม

 
 
ลงเมื่อ 2010-06-14 20:45:03
แก้ไขเมื่อ 2010-06-14 20:45:03
อ่าน 371 ครั้ง
ความนิยม 0 คะแนน
 
  แบ่งปันความคิด  
แสดงความคิดเห็นได้เฉพาะสมาชิกเท่านั้น
 
   
พีพี
#1 by พีพี
on 2010-06-14 20:50:13
พยายามทำตัวหนังสือให้ใหญ่ขึ้นแล้วแต่พอเปิดดูก้ตัวเท่าเดิม ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ ว่าต้องปรับตัวอักษรยังไงค่ะ หรือเป็นเพราะว่า ใช้พิมพ์ใส่wordก่อนค่อยมาcopyลงเลยปรับตัวหนังสือไม่ได้ค่ะ รบกวนช่วยแนะนำด้วยค่ะ
ปล.เพราะเคยพิมพ์ลงไปที่หน้าแล้วส่งข้อความหายหมดเลย ต้องพิมพ์ใส่wordก่อนค่อยcopyมาลงค่ะ
บุรามรฉัตร
#2 by บุรามรฉัตร
on 2010-06-15 00:41:14
พิมพ์ลงในนี้ไม่ได้อ่าต้องพิมพ์ใส่เวิร์ดแล้วปรับขนาดในนั้นเลยนะ เอาซัก 16 หรือ 18 นะ...เพราะการพิมพ์ในนี้ตัวหนังสือจะเล็กแล้วเขามีเวลาจำกัดในการล็อกอิน...การพิมพ์ในเวิร์ดจึงง่ายและสะดวกกว่า...สามารถแก้ไขต้นฉบับได้ดีกว่า...ลองดู
น้ำฟ้า
#3 by น้ำฟ้า
on 2010-06-15 10:26:41
มันจะตั้งเวล่ไว้จ้า ถ้านานเกินกำนดข้อความจะหาย สู้ๆนะจี พีพี
พีพี
#4 by พีพี
on 2010-06-15 11:22:47
ขอบคุณมากค่ะ ที่แนะนำ
 
   
   
 
  พีพี
  VIEW PROFILE
   
    เรื่อง
 
 
 
   
    ตอน